شنبه 17 دی ماه سال 1390 ساعت 6:39 PM
‹‹ اختلاف با
دیگران ››
اختلاف امری طبیعی و معمول
است
همه ما با سایر افراد تعاملاتی داریم که
مطابق میل پیش نمی روند. گاهی اوقات ممکن است احساس کنیم که از سوی دیگران به درستی
درک نشده ایم. اغلب قادریم بی اعتنا و بدون آنکه مشکل چندانی بوجود آید، از کنار
این موضوع بگذریم. اما گاهی ممکن است این احساس شخصی را داشته باشیم که مورد هجوم
دیگران قرار گرفته ایم و احتمالا نخستین فکری که به ذهن ما می آید واکنش متقابل در
حالت خشم یا ترس است. در این شرایط ممکن است غلبه شدید هیجانات، شنیدن آنچه را که
دیگری سعی می کند به ما بگوید، دشوار سازند. در وضعیت های شدیدتر چنین برخوردی می
تواند برای سلامت و عملکرد ما تهدید آمیز باشد.
برخی از موقعیت ها که درآن دانشجویان خود را
در معرض اختلاف با دیگران می یابند،
عبارتند از:
·
اختلاف با هم
اتاقی ها بر سر قوانین مربوط به اتاق
·
موافق نبودن با
نصایح و خواسته های والدین
·
سوء ارتباط با
دوستان و والدین
·
مورد بازخواست
قرارگرفتن از سوی استادان راهنما، مسئولان آموزشی و اداری دانشکده و
گروه
·
اختلاف نظر
هنگام بحث با همکلاسی ها و استادان، که جنبه شخصی می یابد
ما معمولا می توانیم
با تغییر روش برقراری ارتباط و تبادل عقاید از تبدیل اختلافات کوچک به درگیریهای
جدی جلوگیری کنیم.
اختلاف
می تواند یک فرصت باشد نه صرفا یک تهدید
می
توان به تعاملات شخصی به گونه ای متفاوت نگریست، طوری که بتوان اختلاف را به فرصتی
برای دستیابی به ارتباطی شفاف تر تبدیل و تغییراتی ایجاد
کرد.
دو
دلیل رایج و معمول در ایجاد اختلاف وجود
دارند که عبارتند از:
·
افراد از
برقراری ارتباط به گونه ای شفاف و گوش دادن (به سخنان دیگران) به شکلی محترمانه،
خودداری می کنند.
·
آنها
اغلب نیازها و علائق متفاوتی دارند که بدون برخی مذاکرات، به آسانی در یک جا
جمع نمی شوند.
در
اینجا به برخی رهنمودها اشاره می کنیم که می توانند در رویارویی با موقعیت های مشکل
ساز یاری کننده باشند.
رهنمودهایی
برای برقراری ارتباط خوب و مناسب:
در اوج عصبانیت برخی "حساب ها و قواعد
سرانگشتی" رایج را فراموش کنید. این امر به برقراری ارتباطی موفق کمک می
کند.
برقراری
ارتباطی خوب روندی سه مرحله ای دارد که عبارتند از:
1.
ارسال
پیام هایی روشن و واضح ـ این
امر هم برقراری ارتباط کلامی و هم زبان بدن (BODY LANGUAGE)
را شامل می شود. درمورد آنچه می خواهید به زبان آورید و برداشت احتمالی از آن فکر
کنید.
2.
دریافت
پیام ـ بخشی از آنچه شنیده می شود حقیقت و بخشی دیگر احساسات و برداشت هاست.
بنابراین از هردو مورد اطمینان حاصل کنید. هنگام گوش دادن، به حقایق و به احساسات
توجه داشته باشید.
3.
تائید
ـ هنگامی که شنونده با ارایه بازخوردهایی درک خود را از گفته شما تایید می کند، می
توانید اطمینان یابید که آنچه را که تمایل داشتید منتقل کرده اید. به عنوان یک
شنونده آنچه را که شنیده اید، جمع بندی کنید و چنانچه بخش هایی از پیام مبهم بنظر
می رسند، برای روشن شدن مطلب سوالاتی را مطرح کنید.
همانگونه
که به نیازهای خود احترام می گذارید، به نیازها و خواسته های شخص مقابل هم احترام
بگذارید.
شما نگرانی هایی دارید که لازم است مورد
توجه قرار گیرند، این امر در خصوص شخصی که با وی اختلاف دارید نیز صدق می
کند.
مشکل
را مستقیما با شخص مقابل مطرح کنید
کمک
گرفتن از دیگران اختلاف را تشدید می کند و سوءتفاهم ها را افزابش می دهد، بنابراین
بهتر است مستقیما با شخصی که اختلاف دارید، صحبت کنید.
از دخالت دادن همسالان، دوستان یا خانواده
برای "جانبداری" خودداری کنید و تا آنجا که ممکن است اختلاف را دور از انظار عموم
نگاه دارید. بررسی دریافت های دیگران از موقعیت یا طلب کردن دیدگاه های آنها در
خصوص عملکردها و منافع تان می تواند مفید باشد، اما اگر صرفا به دنبال آن باشید که
دیگران دیدگاه های شما را تایید کنند، "جبهه گیری" بیشتر خواهد
شد.
مشکل
را از شخص جدا کنید
متمایز دانستن مشکل از شخص و تاکید بر این امر
که تمایل دارید با شخص مقابل محترمانه رفتار کنید، می تواند به وی نیز کمک کند که
رفتاری مشابه داشته باشد. اگر از برخوردهای شخصی که موجب آشفتگی و حس تمسخر در شخص
مقابل می شود، خودداری کنید، احتمال حل شدن مشکلات بیشتر
است.
کلام
یکدیگر را قطع نکنید
اگر شخص مقابل فرصت پیدا نکند که حرفهایش را
به اتمام برساند، احتمالا سوءتفاهم بیشتر خواهد شد. همچنین قبل از رفتن به سراغ
نکته بعدی، نسبت به توافق درباره آنچه که گفته شده است، اطمینان حاصل
کنید.
با حسن
نیت مذاکره کنید ـ سوء نیت
دوام ندارد!
در
پی توافق هایی باشید که رضایت دو طرف را فراهم می سازند- پیشنهادهای یکطرفه نتیجه
بخش نیستند. این تفکر معمول است که در هر اختلافی باید یک برنده و یک بازنده وجود
داشته باشد، اما چنین تفکری لزوما صحیح نیست. شرکت در مذاکراتی که هدف از آنها راه
حلی به سود طرفین است، هم امکان پذیر و هم مفید است.
"منافع" در
مقابل "مواضع"
اغلب در مذاکرات خود با دیگران فکر می کنیم،
اتخاذ "موضعی سخت" یا اغراق در خصوص "عامل اصلی" بروز اختلاف نتیجه بهتری برای ما
به همراه خواهد داشت. اما درحقیقت چنین معامله ای همواره نتیجه معکوس دارد، زیرا
احتمالا شخص دچار آشفتگی می شود و احساس می کند که به گونه ای غیر منصفانه با وی رفتار شده است یا
صرفا تصمیم می گیرد برموضع خود پافشاری کند.
رویکرد بهتری که در این خصوص می توان اتخاذ
کرد، اندیشیدن به منافعی است که زیربنای موضع اولیه ما را درخصوص یک موضوع تشکیل می
دهند. منافع ما معمولا با یک اصل، یک ارزش اخلاقی، یک آرزو، انتظار یا برخی نیازها
که کمتر ملموسند، درارتباط هستند. اگر موضعی که اتخاذ می کنیم همان چیزی است که
اختلاف بر سر آن شکل گرفته است، منافع، دلیل ما برای درخواست یک پاسخ مشخص
هستند.
به عنوان مثال، ممکن است به این دلیل که
دوستتان بسیار دیرتر از زمان مقرر با شما تماس می گیرد با وی اختلاف پیدا کنید. این
اختلاف می تواند به بحث درخصوص اینکه چه اندازه تاخیر در برقراری این تماس "قابل
قبول" است، تبدیل شود (شاید موضع تان این باشد که تاخیر دربرقراری تماس قابل قبول
نیست). درعین حال ممکن است منفعت شما در اطمینان از احساس آن شخص نسبت به خودتان
باشد. در چنین سناریویی، آسان ترین راه آن است که پس از اطمینان از اینکه هر دو
نسبت به یکدیگر توجه دارید، آنچه را می خواهید درخصوص تماس های تلفنی خود انجام
دهید، طبقه بندی کنید.
چهار
راه برای حل اختلاف:
1.
اگر
در داخل یک جمع حضور دارید و خود را درگیر یک اختلاف می بینید، صبر کنید و از شخص
مقابل بخواهید که با او در محیطی امن، خصوصی، بی طرف و در زمانی مناسب دیدار کنید.
بدین ترتیب می توانید با اطمینان، بدون ایجاد هیاهو یا بی آنکه کسی مانع از سخن
گفتن شما شود، صحبت کنید.
2.
به
یکدیگر نگاه کنید و به سخنان هم گوش دهید. به این ترتیب هر یک از طرفین احساس می
کنند سخنانشان شنیده و درک شده است و دیدگاه های آنها مورد تایید قرار گرفته است.
با استفاده از این روش آسیبی را که در نتیجه اختلاف به روابط وارد شده است، بهبود
می بخشید. ارزش آن را دارد که برای شنیدن دیدگاه های طرف مقابل وقت صرف کنید- این
امر احتمالا در بلندمدت به صرفه جویی در وقت می انجامد.
3.
بدون تعصب
گزینه هایی را پیشنهاد و از خلاقیت خود در ارایه راه های احتمالی برای تامین دغدغه
ها، نیازها و منافع مطرح شده از سوی دو طرف استفاده کنید. تفاوت میان منافع و مواضع
را به یاد داشته باشید و برای تامین منافع هر دو طرف تلاش کنید.
4.
مذاکرات را با
دستیابی به توافقاتی روشن و مشخص که رضایت هر دو طرف را فراهم می سازند، خاتمه
دهید. این امر خطر بروز اختلاف درآینده را به حداقل می رساند. گفتگوهای خود را
محرمانه نگاه دارید، مگر آنکه بطور مشترک به توافق برسید که درباره راه حل اتخاذ
شده با شخص دیگری صحبت کنید و بگویید که
این راه حل شامل چه چیزهایی است.
و در
نهایت آنکه، اگر به توافق نرسیدید از تلاش مجدد در زمانی دیگر نهراسید. گاهی اوقات
بهتر است مشکل را اندک اندک حل کنید و به هرکس که در این اختلاف درگیر است، فرصت
دهید که بیاندیشد و اندکی استراحت کند.
شنبه 17 دی ماه سال 1390 ساعت 6:37 PM
‹‹ تنهایی
››
این سخن را بارها
شنیده اید که یک فرد ممکن است حتی در میان
جمع نیز احساس تنهایی کند. متاسفانه این مورد در دانشگاه و در میان دانشجویان امری
بسیار رایج است. در آنجا نیز ممکن است به
رغم حضور در میان گروهی از همسالان که نقاط مشترک بسیاری با ما دارند، به شدت احساس
ناراحتی و انزوا کنیم. این
حالت با مشاهده سایر دانشجویان که به راحتی و به سرعت با دیگران رابطه دوستی برقرار
می کنند یا وارد گروه هایی می شوند که احساس می کنید جایی در آنها ندارید، وخیم تر
می گردد. بنابراین جای تعجب ندارد، اگر بدانیم که تنهایی در دانشگاه، بویژه در میان
دانشجویان سال اول بسیار رایج است. ورود
به دانشگاه مرحله ای مهم در "ترک خانه" بشمار می رود. شاید این نخستین بار است که
نه تنها از محیط گرم و صمیمی خانه و خانواده دور می شوید بلکه از دوستی هایی که
شاید در طی سال ها شکل گرفته اند، فاصله می گیرد.
ترک خانه و ورود به دانشگاه در سبک زندگی،
کار، الگوها و میزان وابستگی فرد تغییراتی ایجاد می کنند. تاثیرات ناشی از این امر
ممکن است فرد را نسبت به آنچه باید انجام دهد
یا آنچه باید باشد دچار تردید سازند. پیامد این امر شکل گیری تدریجی ناامنی
اجتماعی است و حتی افرادی که در حالت طبیعی با محیط اجتماعی خود سازگارند نیز ممکن
است بدان دچار شوند. بنابراین تنهایی برای برخی افراد تجربه ای جدید و آزاردهنده
بشمار می رود، در حالی که برای برخی دیگر اندکی شناخته شده تر است اما احتمالا در
حال حاضر آنها را نسبت به تغییراتی که
ممکن است دانشگاه برایشان به همراه بیاورد دلسرد ساخته
است.
چرا در دانشگاه
احساس تنهایی می کنید؟
دلایل بسیاری
در شکل گیری این احساس نقش دارند که عبارتند از:
·
از خانواده و
دوستان خود دور شده اید.
·
شاید پس از
سال ها یا حتی از دوران دبستان تاکنون، این نخستین بار است که ناچار می شوید برای
انتخاب دوستان جدید از صفر شروع کنید.
·
دوستان قدیمی
خود را از دست داده اید و برایتان دشوار است تا دوستانی جدید جایگزین آنها کنید یا
شاید اصلا تمایلی به این کار ندارید.
·
شاید
انتظارات بالایی از دانشگاه داشته اید و تصور می کردید در آنجا دوستانی جدید خواهید
یافت اما نخستین کسانی که با آنها دیدار کرده اید شما را دلسرد کرده
اند.
·
احساس
می کنید که میان زندگی اجتماعی شما در دانشگاه و مکان های دیگر گسستگی ایجاد شده
است.
·
دچار
اضطراب می شوید و نسبت به صرف زمان برای انجام فعالیت های اجتماعی در تعارض
هستید.
ممکن است در شرایط زیر
احساس تنهایی کنید:
·
وقتی تنهائید
و گزینه دیگری برای انتخاب ندارید
·
وقتی احساس
نمی کنید که بخشی از یک گروه یا رویداد هستید
·
وقتی کسی
نیست تا احساسات و تجربیات خود را با او شریک شوید
·
وقتی احساس
می کنید از محیط اطراف خود جدا شده اید
·
وقتی کسی درک
نمی کند که تا چه اندازه تنهائید
تنهایی می
تواند این قبیل احساسات را در شما بوجود آورد:
·
حس رانده شدن
و زیادی بودن
·
حس نداشتن
صلاحیت اجتماعی
·
قبول این امر
که حتما مشکلی در شما وجود دارد
·
کمرویی هنگام برخورد با دیگران
·
خشم
نسبت به دیگران و انتقاد از
آنها
این قبیل احساسات به
کاهش عزت نفس، حس طرد شدن از سوی دیگران، تمایل نداشتن به برقراری رابطه دوستی و
مشارکت در فعالیت های اجتماعی، ناتوانی در بیان احساسات و خواسته ها یا گفتن "نه"
به آنچه نمی خواهید انجام دهید و در نهایت احساس استثمار شدن از سوی دیگران، منتهی
می شوند.
چگونه با حس
تنهایی مقابله کنیم ؟
·
به یاد داشته
باشید که تنهایی امری بسیار رایج است.
تقریبا همه افراد گاهی به احساس تنهایی دچار می شوند. حس تنهایی نه تنها ضعف نیست
بلکه می توان آن را تغییر داد. این احساس نشان می دهد که نیازهای مهم و ضروری تامین
نشده اند. تغییر این شرایط نه تنها یافتن دوستان جدید و گسترش دامنه دوستی ها را
شامل می شود بلکه به مفهوم یافتن راههایی برای لذت بردن از اوقات خود در تنهایی و
استفاده سازنده تر و لذت بخش تر از این اوقات و لحظه
هاست.
·
منتظر نباشید
تا دیگران به دیدار شما بیایند یا با شما صحبت کنند. سعی کنید با کسانی که در کلاس
درس یا در ساعات استراحت در کنار شما نشسته اند سر صحبت را باز کنید. به کسانی
که در دانشگاه یا محیط کار از کنار شما
عبور می کنند سلام کنید یا حتی فقط به آنها لبخند بزنید.
·
سعی
کنید خود را در موقعیت های جدیدی قرار دهید که در آن امکان ملاقات شما با افرادی که
دارای تمایلات و علایق مشترک و مشابه هستند، فراهم می شود. فعالیت هایی را انتخاب
کنید که حقیقتا به آنها تمایل دارید و از
انجام دادن آنها لذت می برید، این فعالیت ها می توانند اجتماعی، ورزشی یا کارهای
داوطلبانه باشند. اما به یاد داشته باشید که نباید تمام وقت خود را با کارهای بسیار
پر کنید تا صرفا از تنها بودن
بگریزید.
·
خود را از
انجام کارهایی که دوست دارید، مانند رفتن به سینما یا پیاده روی، صرفا بدان دلیل که
کسی نیست تا شما را همراهی کند، محروم نسازید.
·
سعی
کنید تا با تلاش های خود منتقدانه برخورد نکنید. به خود یادآوری کنید که برقراری
روابط صمیمانه در دوستی ها نیازمند زمان
است. با این تفکر که برقراری روابط رویایی و خیال پردازانه می تواند از تنهایی شما
بکاهد یا به شما حس اعتماد به نفس و یا
جایگاهی اجتماعی ببخشد، دوستی ها را بی ارزش نکنید.
·
دوستی خوب
برای دیگران باشید و روابط خود را بر مبنای آن بسازید.
·
به دیگران و
علایق آنها اهمیت دهید ( اما به چیزی که علاقه مند نیستید، تظاهر
نکنید).
·
برخی افراد
به حضور در یک گروه علاقمندند و برخی دیگر موقعیت های انفرادی را ترجیح می دهند.
اولویت ها و شیوه ارتباطی مورد نظر خود را تعیین کنید. افرادی را بیابید که
دیدگاه ها و علایقی مشابه شما دارند. به
یاد داشته باشید که از روی ظاهر افراد تصمیم گیری نکنید.
-
اگر
به رغم آنچه گفته شد همچنان احساس تنهایی می کنید به مراکز مشاوره دانشگاه رجوع
کنید. این مراکز رویکردهای متعددی پیش روی شما قرار می دهند و به شما کمک می کنند
تا با احساسات ناشی از تنهایی مقابله کنید.
مشاوره
گروهی
مشاوره در قالب گروه های کوچک این فرصت را
دراختیار دانشجویان قرارمی دهد تا دریابند که سایرین نیز از مشکلاتی رنج می برند که
احتمالا مشابه مشکلات آنهاست. آنها می توانند در این گروه ها مشکلات یکدیگر را
مقایسه کنند، از یکدیگر حمایت کنند و در شرایطی سالم دیدگاه دیگران را نسبت به خود
دریابند. پیوستن به یک گروه شاید نخست اندکی نگران کننده بنظر آید اما این کار موجب
تقویت روحیه شده و کمک می کند تا دریابید که: این قبیل احساسات فقط مختص شما
نیستند؛ شما فردی غیرعادی و غیرقابل قبول نیستید؛ افراد می توانند شما را با آغوشی
باز بپذیرند و احساساتتان را درک کنند و شما نیز چیزهایی برای عرضه کردن به دیگران
دارید.
مشاوره
فردی
1.
گفتگوی
فردی با یک مشاور کمک می کند تا خود را بهتر درک کنید و بپذیرید. این کار می تواند
کمک کند تا الگوهای فکری و انتظاراتی مانند طرد شدن از سوی دیگران را تغییر دهید و
راحت تر و آزاد تر با دیگران رابطه برقرار
کنید. مشاوره فردی همچنین اعتماد به نفس و عزت نفس شما را افزایش می
دهد.
2.
روش های شناختی ـ رفتاری نیز در این باره بسیار مفید و
کارآمدند. این روش راهکارهایی در اختیار
شما قرار می دهد تا با کمک آنها با اضطراب های اجتماعی مقابله کنید و الگوهای فکری
منفی را که تضعیف کننده اند، تغییر دهید.
شنبه 17 دی ماه سال 1390 ساعت 6:34 PM
‹‹ سهل انگاری
››
سهل
انگاری چیست؟
سهل انگاری اجتناب از انجام یک وظیفه و به
تعویق انداخڬن کارڬ است که امروز نیز می توان آن را انجام داد. سهل انگاری نه تنها
بر عملکرد شخص تاثیر می گذارد بلکه معمولا احساساتی از قبیل حس گناه، تنفر از خود،
استرس و افسردگی را به همراه دارد.
اغلب تلاش می کنیم که سهل انگاری خود را با
مشغول ساختن خویش و انجام دادن کارهایی که شاید هیجان انگیز و حتی مفید هستند اما
کمکی به هدف اصلی ما نمی کنند، پنهان کنیم. گاهی این پنهان سازی با انجام کارهایی که در حالت طبیعی از آنها
متنفریم، صورت می گیرد.
دلایل
سهل انگاری چیست؟
دلایل بسیاری
در ایجاد سهل انگاری نقش دارند که عبارتند از:
·
مدیریت ضعیف
زمان
·
ناتوانی در
اولویت بخشیدن به کارها
·
گنجاندن
وظایفی متعدد در یک ظرف زمانی خاص
·
اضطراب
درباره کاری که باید انجام دهیم: این حالت
موجب می شود به جای انجام دادن کار، وقت زیادی را صرف نگرانی
کنیم.
·
مشکل
تمرکز
·
عدم آگاهی
نسبت به آنچه برای انجام کار مورد نظر لازم است
·
احساس غرق
شدن در کار
·
نگرانی
درخصوص شکست یا دست نیافتن به معیارهای مورد نظر
·
ترس از
پیروزی و پیامدهای احتمالی
آن
·
کمال گرایی (عامل کمال گرایی انتخاب معیارهای غیر واقع گرایانه است)
·
احساسات
منفی: مانند"هرگز کارهایم خوب پیش نمی رود"
·
نگرش منفی
نسبت به شکست های گذشته
·
خسته شدن از
انجام کار مورد نظر
·
عدم آموزش
روش های لازم برای انجام کارها و رویارویی با مشکلات، در خانه یا در
مدرسه
·
اجتناب از
انجام کارهای سخت یا کارهایی که تمایلی به آنها نداریم
چگونه
بر سهل انگاری غلبه کنیم؟
غلبه
بر سهل انگاری معمولا به دو روش انجام می شود. نخستین روش یادگیری مهارت های بهتر برای مدیریت زمان و سازماندهی کارها و
دومین روش رسیدن به درک روشن تری از معنای شخصی واحساسی سهل انگاری
است.
یادگیری مهارت های مدیریت زمان و سازماندهی
کارها از طریق تمرین ممکن خواهد بود.
اما نکته مهم آن است که باید به جای الگو
قرار دادن دیگران و تبعیت از آنها، روش هایی را برای انجام دادن کارها بیابید که
مناسب شمایند.
از سوی دیگر مشاوره نیز می تواند در تغییر دادن
جنبه های عاطفی و شخصی سهل انگاری کمک کننده باشد.
برای
غلبه بر سهل انگاری خود اینگونه آغاز کنید:
·
قبول کنید که
معجزه ای در کار نیست! باید کاری را که بر دوشتان است، انجام
دهید.
·
هر یک از
واژه ها و عباراتی که در ذهن نسبت به آن شغل یا کار خاص داریم به تجربه وانتظار ما
از آن کار رنگ و بو می بخشد. سعی کنید به جای استفاده از عباراتی مانند "مجبورم"،
"نمی توانم"، از عباراتی مانند، " انتخاب می کنم" یا "انتخاب نمی کنم" استفاده
کنید. به خود بگویید "مجبور نیستم" این کار را انجام دهم. من خود این کار را انتخاب
کرده ام و "می توانم " آن را کنار
بگذارم.
·
نسبت
به شخصیت، ارزش ها و انتظارات خود آگاهی پیدا کنید. ببینید آیا این ارزش ها با روشی
که برای انجام دادن آن کار خاص درنظر گرفته اید، متناسب هستند یا این که نیازمند
انتخاب رویکردی تازه هستید؟ افراد دارای
الگوهای کاری متفاوت هستند و نتایج دلخواه هر فرد از انجام آن کار خاص مختص
به خود وی است.
·
سعی کنید
دلیل سهل انگاری خود را بیابید؛ چه سودی از این کار می برید؟ چگونه می توانید بر
این رفتار غلبه کنید؟ شاید بخواهید به تنهایی و با استفاده از مقاله ها و کتاب های
خودیاری این مشکل را حل کنید یا به افراد
متخصص برای مشاوره در این خصوص مراجعه کنید.
·
اهداف خود را
شناسایی کنید و درخصوص چگونگی انجام کارها تصمیماتی واقع گرایانه بگیرید و
کارهایتان را اولویت بندی کنید.
·
درباره
امکانات و اطلاعات درست برای انجام کار اطمینان حاصل کنید. برای برنامه ریزی و
مراحل آن، محدوده زمانی درنظر بگیرید. صرف اندکی وقت برای برنامه ریزی و انجام
کارهای مقدماتی، مهم و ضروری است اما این کار نباید ما را از هدف اصلی باز دارد.
بخش کوچکی از کار را درنظر بگیرید و سپس شروع به انجام دادن آن
کنید.
·
برنامه
ریزی به منظور انجام دادن کار بسیار مفید است اما دقت کنید که برنامه ریزی های
بسیار مفصل و صرف تمام روز برای انجام کار به تنفر شما از آن کار منجرمی شود.
برنامه ریزی ها باید انعطاف پذیر باشند. ساعاتی از روز را برای انجام کارهایی که به
وقت بیشتری نیاز دارند یا حتی استراحت و تن آرامی اختصاص دهید.
·
کارها و وظایف تان را به بخش های قابل مدیریت تقسیم کنید. اهدافی
کوچک برای خود درنظر بگیرید. مثلا پس از خواندن یک فصل از یک کتاب، نوشتن یک صفحه
از یک مقاله یا پس از هر45دقیقه کار،15 دقیقه به خود استراحت دهید و سپس کارهایتان
را با همین نسبت و برنامه ریزی ادامه دهید.
·
انگیزه تان
را تقویت کنید. به توانایی های خود و کارهایی که تا کنون انجام داده اید فکر کنید و
احساس خوبی نسبت به آنها در خود به وجود آورید. بدین ترتیب به خود یادآور شوید که
می توانید موفق باشید.
·
وقتی کاری را
به پایان می رسانید به خود پاداش دهید.
·
وقتی احساس
می کنید که نمی خواهید کار را ادامه دهید، به جای متوقف ساختن روند کار روشی متفاوت
را برای انجام دادن آن امتحان کنید یا به سراغ بخش دیگری از آن کار بروید (مجبور
نیستید کار مورد نظر را از ابتدا تا انتها به همان ترتیب انجام
دهید).
·
سهل انگاری
اغلب با اضطراب و ترس در خصوص کیفیت انجام
کار در ارتباط است. در چنین مواقعی به خود یادآور شوید که انجام دادن بخشی از آن
کار بهتر از انجام ندادن آن است.
نکته
آخر اینکه: شما اولین یا آخرین کسی نیستید که گاهی در کار خود سهل انگاری می کنید.
جهت دریافت کمک می توانید از توصیه های مفید مشاوران و متخصصان در این زمینه بهره
مند شوید، اما دقت کنید که برای رفع سهل انگاری خود به موقع اقدام کنید
درغیراینصورت شرایط برای شما و کسانی که قصد دارند به شما در رفع این مشکل کمک
کنند، دشوار خواهد شد.
